از جانایش

اولین چیزی که بدو ورود به امامزاده توجهم را جلب کرد ماشین یارم بود ، همینکه دیدمش زیر لب گفتم الهی دووورت بگردم ...و دیگر چیزی نمیشنیدم و نمیفهمیدم جز اینکه باید ببینم یارم کجا ایستاده ، تنهاست یا نه... دیدمش ، باوقار و زیبا ایستاده بود کناری و تنها بود ، با فاصله ی قابل توجهی مقابلش ایستادم ، دلم میخواست اوهم مرا ببینند ، سعی میکردم جلوی مردم زیاد چشم به او ندوزم ، اما مگر میتوانستم ؟!! تمام جانم انجا بود و من نمیخواستم فرصت دیدنش را از دست بدهم... با خودم میگفتم کاش وقت رفتن بیاید با من و همسرم حال و احوالی کند ، چند لحظه صدایش را بشنوم ؛ ناگهان همسرش را دیدم که جلوتر ایستاده و دیگر ناچار بودم چشم از یارم بردارم ... ، به گمانم او هم مرا دید و به همین دلیل رفت کنارش ایستاد!  دیگر نمیتوانستم ببینمش اما خب میدانستم الان نفس هایش در هوای انجاست، میدانستم کمی آنطرفتر از من حضور دارد و این ارامش قلبم بود...
جانم به قربانش ...
به مراسم خاک سپاری نگاه میکردم و به روزی فکر میکردم که روی جسد خفته در گودال قبر من خاک میریزند...
آیا آن روز من انقدر خوشبخت خواهم بود که عزیزترینم بتواند به عنوان نزدیکترین آدم دنیایم بالای قبرم بایستد و با من خداحافظی کند؟ آیا انقدر بخت با من یار خواهد بود که دیگران، رفتنم را به او تسلیت بگویند؟! 
خدایا ! نکند انقدر بهم رسیدنمان به طول بینجامد که قبل از آغوش او خاک سرد را به آغوش بکشم و او ناچار باشد مانند آشنایی چون دیگران گوشه ای بایستد و تماشا کند و حتی نتواند بلند بلند گریه کند برای رفتن زنی که بیش از همه ی عالم دوستش داشت و آرزوی آغوشش را با خود به زیر خاک برد...
گرَم بیایی و پرسی چه بردی اندر ختک 
زخاک نعره برآرم که آرزوی تو را ...
خدایا ، نرسان ...نرسان روزی را که یکی از ما رفتن دیگری را تماشا کند در حالی که حتی کسی در دنیا نمیداند صاحب عزای واقعی کیست... 
من از تو مرگی در آغوش او میخواهم ...من از تو مرگی پس از زندگی طولانی کنار او میخواهم... من از تو در هر دو دنیا با او بودن را میخواهم... خدایا.... 

.
جانای او 
04/11/19

بالاخره خداوند دیدارش را برایم مقدر فرمود ...
برای جشنی به خانه ی یکی از دوستانم دعوت بودم، اما نمیتوانستم ان جشن را به امامزاده رفتن و امید دیدار_ گرچه کم احتمال_ یارم ترجیح دهم ...
نمیخواستم تا مدتها حسرت بخورم... پس به امامزاده رفتم ، خواستم بخاطر دخترانم زودتر مشلولم را بخوانم و بروم که به جایی که دعوت بودیم هم برسم ؛ همینکه وارد شدم گفتم خدایااا میدانی که امید دارم بینمش ، لطفا اگر صلاح میدانی ، به من لطفی کن و دیدارش را برایم مقدر بفرما ...
با آنکه میدانستم احتمال آمدن محبوبم کم است ، اما امیدوار بودم و هر چند دقیقه یک بار آن طرف ضریح را نگاه میکردم که شاید ببینم نشسته سر جای همیشگی اش ...
اواخر دعا بودم و نزدیک به نیم ساعت گذشته بود از حضورم ، دلم نمیخواست دعایم تمام شود ، دلم نمیخواست بروم؛ میترسیدم بروم و یارم بیاید و من باز هم محروم بشوم از دیدارش ... زنی کنارم نشسته بود و چیزی پرسید که لاجرم دعاخواندنم را قطع کردم و مشغول پاسخ دادن به او شدم ...
حرفهایش که تمام شد ، چشمم به آنطرف ضریح افتاد و لحظه ای تمام وجودم غرق شوق شد ...
حضرت یار آمده بود و مشغول خواندن مشلول بود... از خوشحالی حضورش و دیدارش همانجا به سجده رفتم و شکرگزاری کردم ...
مثل همیشه به مناجات کردنش نگاه میکردم و میگفتم خدایا ، دعاهایش را مستجاب بفرما...
با خودم گفتم شاید زمانش خیلی کم باشد ؛ شاید دیده باشد که دخترانم همراهمند و به همین دلیل نماند و سریع برود، اما من امشب خیلی نیاز دارم چند کلمه با او حرف بزنم ... پس دعا و نمازم را خواندم ،و بچه ها را بردم بیرون توی ماشین نشستند و میدانستم احتمالا حضرت یار هم در حال تمام کردن دعا و بیرون امدن است...
ایستادم منتظرش در حیاط ، تقریبا پنج دقیقه گذشت، و او که تمام جان من است ، آمد... از پشت نگاهش مبکردم و منتظر بودم برگردد مرا ببیند ، و دید؛ با ذوق و لبخندی که با تمااام دنیا عوضش نمیکنم نگاهم کرد...
کمی در حیاط دور از رفت و امد مردم با هم گفتگو کردیم، شکلاتی که از قبل برایش در کیفم گذاشته بودم را پیداکردم و دادم دستش ...
نگاهش میکردم ، با جملات کوتاه حرف میزدم و به زور بغض و اشکهایم را نگاه داشته بودم ،اما یارم حرفی زد که توان نگه داشتن بغضم را از من ربود ... گفت باید بپذیریم رسیدنمون به هم ممکن نیست ... باید بپذیریم که محال است، و اتفاق افتادنش فقط کار خداست... تا به زندگیمان برسیم و طاقت بیاوریم!!
باور نمیکردم او بود که این جملات را به زبان می آورد!
من داشتم از دلتنگی ام میگفتم و او حرف از بیخیال شدن و راحت به زندگی ادامه دادن میزد که شاید از این طریق مرا آرام کند، غافل از اینکه این امید به وصل است که در فراقش مرا سرپا نگه داشته ...
تلفنش زنگ خوردو بخاطر سرو صداهای اطراف نمیشد جواب دهد ...
وقتی که دلم نمیخواست برود، ناچار بود برود... نگاهش کردم ، گفتم خیلی دوستت دارم ، به چشم هایم چشم دوخت و گفت من هم خیلی دوستت دارم عزیزدلم ...
. دعوتم کرد به صبر ، و من با صورتی اشک الود و لبهای لرزان ، گفتم:حالم خوب نیست امین ، ... تو روزها درگیر کار در اداره ای با هزار مشغله ، لاجرم کمتر ذهنت درگیر من است؛ اما من ، در هرحالی ، هرجا ، در تمام حالات ، تمام فکرم پیش توست ، ودلتنگی امانم را میبرد ...گفت به خدا من هم همینم ، من هم در تمام حالات به تو فکر میکنم ، اما چاره چیست؟ گفتم نمیدانم...دعا کن بتوانم تاب بیاورم
میدانستم عجله و اضطراب رفتن دارد ، من باید میرفتم تا او هم بتواند برود ...دلم میرفت برای لمس جزیی از وجودش ...دلم میرفت برای لحظه ای به او نزدیکتر بودن .... دستم را خیلی ارام ، طوری که فقط لباسش را لمس کنم، روی بازوی دست راستش کشیدم و خداحافظی کردم و رفتم ...
و همین یک ثانیه لمسش، همین یک آن به او متصل بودن ، ضربان قلبم را آرام‌تر کرد... از امامزاده تشکر کردم بخاطر دیدار یارم ، و مثل همیشه مستاصلانه از خدا وصالش را خواستم ...
چشمهایم هنوز خیس بود، وقتی وارد ماشین شدم؛  دخترم پرسید مامان گریه کردی؟!! گفتم خیلی کم...گفت چرا؟! گفتم هیچ ، با خدا حرف میزدم...
و زیر لب میگفتم با خدا...خدایی که میتواند او را به من برساند ، خدایی که برایش غیر ممکنی نیست ، خدایی که حال دل مرا میداند... .
صبح دیدم یارم شرح دیدار دیشب را نوشته است ... از حرفی که زده بود و از بغضی که شکسته شده بود نوشته بود ، از دلش که با اشک های من بر زمین ریخت و بعد از رفتنم تکه هایش را جمع کرد و رفت ..
. در جوابش نوشتم: " جانم فدای قدم‌هات که اومدی و چشمای این عاشق بیچاره ی چشم انتظار رو روشن کردی...
جانم فدای یک لحظه نفس کشیدنت...
برای من دنیا تو همین چند دقیقه ای که کنارت نفس کشیدم و به چشمات نگاه کردم خلاصه میشه...
برای من دنیا همون لحظه ی لمس آروم آستین لباسته...
برای من زندگی و تاب آوری فقط امید رسیدن به آغوشته ...
فقط بهت التماس می‌کنم، بعد از این هرگز هرگز هرگز ازم نخواه فکر کنم قراره بهت نرسم، فکر کنم رسیدنمون به هم محاله... می‌دونی اگر اینو باورکنی، اگر همین یک جمله رو باور کنی و بخوای من هم باورش کنم تنها دلیل حیاتم رو از من می‌گیری...
تو رو نمی‌دونم، اما برای من دلیل هر کاری ،هر تلاشی، هر لقمه غذایی که به دهنم می‌ذارم، هر صبحی که بیدار می‌شم میرم باشگاه ، هر محبتی که به آدم‌ها می‌کنم، فقط این امید به تو رسیدنه؛
اینو از من نگیر عزیز من... اینو از من نگیر...

جانای او
17 بهمن 04

روز های بارانی نداشتنش بیشتر از هر زمان دیگری دلم را میساید...

صبح پنجشنبه است... بعد از تمام ناکامی های این هفته در دیدارش ،آمده ام اینجا در مقرمان ، در مکانی که راز دار و شاهد روزهای فراقمان بوده ، نشسته ام به انتظارش... تقریبا یک ساعت است که ایجا نشسته ام ..
با انکه میدانم نمی آید،  انتظارش را میکشم و هی سر برمیگردانم و خیابان را نگاه میکنم ...
این اگر دیوانگی نیست ، پس چیست؟! 
مثل او که نوشته بود به انتظارش نشسته ام و کاش نیاید! ... عشق هر دوی ما را به مرز جنون کشانده...
میدانم نمی آید ، چون حدس میزند من اینجا باشم ، برای عادت کردن من ، عادت کردن خودش ، برای عادت کردن به چیزی که 9 ماه گذشته و نتوانسته ایم به آن عادت کنیم...
به دریا نگاه میکنم ، صدای موج هایش را که یارم بارها و بارها دوستت دارم هایش را در صدایشان برایم امانت گذاشته ، میشنوم ...میشنوم و پاسخ میدهم : "من هم دیوانه وار دوستت دارم..."
دوسه هفته ای بود که قرص هایم را کنار گذاشته بودم ، با خودم میگفتم آخر تا کی؟ تا کی وابسته به این قرص هایی باشم که نمیدانم چه بلایی به سر مغزم خواهند آورد؟! اما این سه چهار روز اخیر آنقدر تحمل حالم برایم سخت شد بود که دیشب به همسرم گفتم برایم قرص بخر ، قرص هایم تمام شده و حالم خوب نیست...
این چند روز اخیر آنقدر اشک ریخته ام ، انقدر تمام وجودم مستاصل و بی تاب شده ، که انگار نه انگار 9 ماه گذشته ...انگار همین دیروز امین را از من گرفته اند...
آه خدای من ..کاش محکوم به این صبر نبودیم...کاش اگر محکومیم ، تو خودت قدرتش را به من میبخشیدی... 
این صبر که من میکنم افشردن جان است...

.
 جانای او...
جانای تنهای او

.04/11/16
11:42'

و حالا ساعت 12:10' 
و حضرت یار نیامد...

ساعت از 9 و نیم شب گذشته ...چهاردهم بهمن است...و شب نیمه ی شعبان...

"عاشقش هستم  "

روزهای نسبتا زیادیست که چیزی ننوشته ام...شاید خسته ام ، شاید هم حرف تازه ای نداشته ام... البته این روزها فرصت آزاد زیادی نیز نداشته ام...

در چند دقیقه ای که شانس روبرویش نشستن را داشتم ، از ساعتی که هدیه گرفته بود حرف زد؛ از اینکه قبلا گفته بوده که "دلش یک ساعت صفحه سرمه ای با بندچرمی میخواهد"، اما ...

مرد...

دلم برای خواندن نوشته هایش تنگ شده... درست است که مدت خیلی زیادی از آخرین نوشته اش که در اینستا خواندم نگذشته ، اما همین مدت هم برای من طولانی بوده... من به نوشته های او ، به کلماتش ، به چینش جملاتش کنار هم ، عادت کرده ام ..
مثل همان روزهایی که عادت کردم به نفس کشیدن نفس هایش و حالا به دنبال همان نفس ها مقرمان را قدم میزنم...
مثل عادت کردنم به لمس دست ها و انگشتانش ،
یا عادت کردنم به نوازش بی وقفه ی پاهایش ...
مثل عادت کردنم به سر گذاشتن روی پایش ،
مثل عادت کردنم به حرکت انگشت هایش میان موج موهایم و  بافته شدن موهایم به دستان او...
مثل عادت کردنم به بوی شقیقه اش ، به بوی گردن و عطر سینه اش... 
مثل عادت کردنم به شنیدن صدای تپش های قلبش از نزدیک ترین فاصله ی ممکن؛ از روی سینه اش...
مثل عادت کردنم به قدم زدن با او در حالی که سمت راستش قرار گرفته ام
و و و ...مثل ده ها چیز دیگر که با او به آن ها معتاد شدم....

دلنوشته ی شب ماه کامل 24 اسفند ماه 403 ، مصادف با 13 رمضان ( اخرین شب چهاردهم سال) 

شب چهاردهم ربیع الثانی رسید...
حالا دقیقا دو سال گذشته از ان اولین شب چهاردهی که عهد بستیم رآس ساعت 9 شب هر کجا باشیم به یاد هم ماه را تماشا کنیم و باهم حرف ب نیم...آشکارا ، یا در خیال...
و ساعت 9 رسید و من رأس ساعت وعده مان به روی بام امده ام... ماه را مینگرم ، امشب در همان ابتدای طلوعش همان وقتی که قرص بزرگ و زیبایش در آسمان درخشید ، تماشایش کردم ... غروب روزی که شهادت مادر حضرت ماه بود... بانویی که ما به او متوسل شدیم و همچنان هستیم... وامید داریم به نگاه و توجه خودش ، فرزندش ، و به واسطه ی وجودشان ، خدای مقدر کل قدر...
مشلول را در امامزاده خواندم ، همچون دیگر شب های جمعه ...و چشم انتظار آمدنش بودم ، مثل همه ی شب های جمعه ، با انکه میدانستم احتمال دیدارش زیاد نیست...
آخر سر هم بعد از حدود دو ساعت ، چشمم به جمال روی ماه یارم روشن نشده ، بازگشتم...
ماه برای من یاد آور اوست... یادآور شب هایی که بر حاشیه ی ساحلی خلوت و ارام ، سر بر روی پایش میگذاشتم ، دست هایش موهایم را نوازش میکرد و در حالی که روی چون ماهش را مینگریستم ، ماه آسمان را بالای سرش میدیدم ، و مکرر میگفتم تو برای من ماه تر از این ماهی....
در هفته ی گذشته اقبالم آنقدر سعد بود که بعد از مدتها ، برای چند دقیقه روی ماه دلدارم را از نزدیک دیدم و با او هم کلام شدم و قربان صدقه اش رفتم...
شاید اجازه ی این قربان صدقه رفتن ها را هم ندارم بعد از همه ی آن اتفاق ها...اما راستش نمیتوانم ... منی که در طول شبانه روز ، شب ها وقت خواب ، و حتی در خواب ، هزار بار قربانش میروم ، وبا انکه جلوی چشمم نیست ، ساعتی نمیگذرد مگر چند بار زیر لب بگویم :"الهی من فدای تو بشم ، عزیزدلم "، "الهی دور سرت بگردم تمام وجودم "، الهی قربون قد و بالات برم ، امین جانم " ، و و و ...چطور میتوانم وقتی مقابل چشمانم ایستاده ، سکوت کنم و ان همه قربان صدقه ها را در دلم نگاه دارم؟!!!
مدتها بود که فرصت نکرده بودم به او بگویم همچنان پیشمرگش هستم... نگفته بودم "اگه پیش مرگ خواستی خبرم کن که یه دونه خوبشو سراغ دارم"... و در آن دیدار گفتم... شاید او هم دلش برای شنیدن این جمله از زبان من تنگ شده بود... 
دردش به جانم... 
ای ماه آسمان ، ای خدای خالق ماه که مهربانترینی با بندگان عاشق و دلتنگ و در فراق مانده ات ، گرچه سرتا پا خطا بوده باشند...دل خوشم به مهربانی و رحمتت ، دلخوشم به انهایی که واسطه شان کرده ام ، دلخوشم به مناجات های نیمه شب یارم و اشکهای چون گوهرش ، به کلمات دعای مشلول ، به "یا من العسیر الیه سهل یسر" و "یا من له التدبیر والتقدیر" گفتن هایمان از ته دل... دلخوشم به ماه بنی هاشم ، به مادرش ام البنین ، به فرزندش امامزاده ای که هر شب جمعه سر بر آستانش التماس میکنم داشتن آغوش و بالین حلال یارم را... دل خوشم و چیزی جز این امیدواری مرا سر پا نگه نمیدارد ، بعد از خدای قیوم...
خداوندا ، دعای مرا ، دعاهای یارم را، انچه امشب از تو خواست ، آنچه تمام این دو سال شب های چهاردهم رو به روی ماه از تو خواست را اجابت بفرما....آمین خدای مهربانم ...آمین
.
.جانای او
جانای دلتنگ او..
.
13 آذر 1304
21:37'

دیشب شیرین ترین خواب یکی دو سال گذشته ام را دیدم...

یکشنبه بود و آن روز اولین روز از روزهای معلم نبودنم بود... اولین روز از روزهایی که باید طبق معمول سرکلاس میرفتم و دیگر اجازه نداشتم...

برایم نوشته بود؛
از لحظه ای که نامش را بی مهابا وسط خیابان ، صدا زدم ، نوشته بود
از احساسش ، از صدای من وقتی نامش را بر زبان آوردم ؛ 

امروز ظهر مثل اکثر روزها به امید دیدارش جلوی پنجره ی اتاقش توقف کردم و با صندلی خالی اش مواجه شدم؛ با خودم گفتم لابد برای کاری بیرون از اتاق است و برخواهد گشت... باید برای پسرم که تا شب دانشگاه بود ناهار میبردم؛ پس رفتم و هنگام برگشت دوباره ایستادم به امید لحظه ای دیدار، اما صندلی اش حتی تغییر حالت هم نداشت ...دانستم که یارم در اداره نیست و با غم ندیدنش بازگشتم به خانه...

موهایم را کوتاه کردم؛
کوتاهِ کوتاه... 

ساعت دقیقا '۲۱:۰۲ است... با انکه خانه نبودم ، تمام تلاشم را کردم که سر ساعت مقرر به پشت بام بیایم ... ماه کامل را تماشا کنم و رخ یارم را درونش بجویم...