تو مینویسی و من...

و چه زیبا نوشته بود ... چقدر زیبا کلمات را کنار هم چیده بود ؛ و او چقدر زیبا میتواند با کلماتش مرا به آغوش بکشد ، نوازش کند ، ببوسد ، و غم هجرانش را التیام بخشد...

برایش نوشتم :
نامت زیباترین کلمه ایست که تا کنون از تارهای صوتی حنجره ام به امواج صوتی پراکنده در جهان اضافه شده؛
زیباترین و شیرین ترین عبارت چهارحرفی دنیا ، در مقابل تلخ ترین عبارت چهارحرفی ..."فراق" 
و عجیب نیست که تمام دنیای من حول محور تو ، نام تو ، و درد فراق تو میچرخد...

 

 و ممنونم...
دوباره و دوباره ممنونم ...
من به تعداد حرف به حرف کلمات و جملاتی که برای من و به عشق من از احساساتت مینگاری از تو ممنونم...

بدان که من به این کلمات زنده ام ؛

من به ابراز احساسات معشوقم که در جملاتش نهفته و ارزانی ام میکند ، زنده ام؛ 

من به اعجاز همین واژه هایی که از قلب تو در صفحه ای مجازی ریخته میشود ، فراقت را تاب می اورم و با تمام عشقی که خودت میدانی چقدر شدید و عمیق است، روزهای هجرانت را میشمارم و تلاش میکنم که مانند مردم عادی زندگی کنم...

و اگر این نوشته های تو نبود ، اگر این کلمات را از قلبت به قلب من سرازیر نمیکردی ، خیلی پیشتر از اینها از غم عشقت، از غم فراقت ، تمام شده بودم...

بدان که کلمات تو ، موجب بقای این زنی ست که روزی صد بار نامت را چون ذکری گرانبها و نجات بخش بر لب دارد....
.
جانای تو 
۰۴/۹/۴
۰۰:۴۸'