آرشیو اسفند ماه 1404

تو رو خدا یه حرفی بزن ، یه چیزی بگو... تمام وجودم آشوبه،  درک میکنی؟؟ حالم بده از اینکه نمیدونم چه بلایی سرم اومده ، نمیدونم چی سر تو اومده ...حالم بده ..یه حرفی بزن ...
تو رو خدا ... تو رو خدا

نوشته هامو خوندی ، هیچی ننوشتی. لطف کن برام یه چیزی تو نظرات بنویس ، بغهمم چه خاکی به سرم شده و وضعیت چطوره 
یه چیزی بگو تا از این برزخ در بیام ... 
دارم میمیرم ، میفهمی عزیزم؟! 
برام توضیح بده
.
سال جدیدم حسابی مبارک شد...
کاش میمردم 

از دیشب تا الان هزار بار ارزوی مرگ کردم ...کاش میمردم و تو میدیدی که در حالی که عاشقت بودم مردم ...
کاش میمردم ... کاش خدا منو ببخشه و بعدش بمیرم...
کاش میمردم و تو هم بعد از من میمردی و میومدی پیشم...راحت میشدیم ، اضطراب و دلتنگی و نفرین شدن و فحش شنیدن همش تموم میشد ...میرفتم و تو یه دنیای دیگه منتظرت میموندم... 
ببین عزیزم ، اگر همین روزا مردم ، تو رو خدا هیچ غصمو نخور ،برام خوشحال باش و خدا رو شکر کن که رفتم، چون به آرزوم رسیدم، دعاهام مستجاب شده و از این رنج بی علاج راحت شدم... بعد از اون اگر دلت خواست خوشحالم کنی فقط دعا کن و از خدا بخواه زودتر بیای پیشم... بیا پیشم و تمام این دنیا رو بذار برای بقیه ..من و تو برای هم بسیم و خدا برای ما بسه...
پس توهم دعا کن برام که بمیرم ، دعا کن عزیزدلم التماست میکنم اگر دوستم داری دعا کن دوتامون تو همین جنگ بمیریم... اول من بعد تو...
و اینکه...حرفای صبم فقط بخاطر بیچارگی و غم بیش از حدم بود... تو هرگز تو ذهن و قلب من جات عوض نمیشه...هرگز ...
.

برات تعریف میکنم...

فردا( جمعه) به هر قیمتی ، به هر قیمتی که شده باید چند دقیقه ببینمت 
برای آخرین بار ....
.
.
.
باورم نمیشه تونستی انقدر بی مبالات باشی ! 
باورم نمیشه به همین راحتی بیشتر از ده ما رنج کشیدنمو به باد دادی...
این حقم نبود..لا اقل الان دیگه حقم نبود...کاری نکرده بودم که مستوجب این دردی که میکشم باشم... 
خودم به جهنم ، بچه هام چه گناهی کردن که باید اینطوری مورد نفرین قرار بگیرن ؟! مگه فرقی با بچه های تو میکردن؟! یا گناه من فرقی با گناه تو میکرد ؟! 
باورم ننیشه که گذاشتی بدون اینکه خطایی کرده باشم ، اینطوری به جهنم کشیده بشه حال و روزم ... فقط بخاطر بی احتیاطی ...فقط بخاطر گذشته ای که فکر میکردم دیگه تمام شده...
آبروی من دستت بود ، ازش مراقبت نکردی ... 
باورم نمیشه ،این تویی که انقدر همه چیزو ساده گرفتی واجازه دادی درست زمانی که فکر میکردم داره همه چیز بهتر میشه ، این بلا سرم بیاد؟!!
مگه من از تو چی خواسته بودم جز همین مراقبت ؟ 
چرا برای بار چندم باید چوب گذشته رو بخورم ؟!! چرا بچه هام باید چوب گذشته ی منو بخورن ؟؟ چرا بچه هام باید نفرین بشن؟ 
هر بار میگفتم یه اتفاق بوده ، لابد دارم تاوان خطاهامو میدم... اما حالا چی؟ تاوان چی رو میدم ?
تو نه از چهار تا تیکه کاغذ، که از ابروی من که دستت امانت بود مراقبت نکردی ... 
جور دیگه ای در موردت فکر میکردم ... حساب دیگه ای رو درایت و مردونگی تو کرده بودم...
منو کشتی امین...کشتی .. و همینطور مردی رو که از تو تو ذهنم ساخته بودم ...
.
۲۹ اسفند

پنجشنبه ی آخر سال رسیده و میتوان گفت آخرین روز سال...و البته احتمالا آخرین روز ماه رمضان ... آخرین روز از سال که شبی در همان سال در پی دارد...

امروز به مقرمان رفتم...مقر دوستداشتنی مان که روزهای زیادی از ان دور بودم... 

• آه خدای من ، خدای مهربان من ، خدای بنده نواز من ، چطور شکر این همه مهربانی ات را بگویم...چطور شکر اینهمه دل به دل عاشقم دادنت را بگویم؟! من فقط از تو خواسته بودم کمی از دور هم که شده بینمش ، تو اما او را به کنارم رساندی ، اجازه دادی دقایقی کنارش بایستم ، ببینمش و با او حرف بزنم ...

سلام حضرت یارم 
ما به شهر برگشتیم ...
جانا 
پنجشنبه ۲۱ اسفند

ویرایش شده :
باز هم شب قدر آمد و اورا بیش از هر زمان دیگری از خدا خواستم....
شب ۲۱ رمضان را در حسینه ی روستایی که پیش از این حتی نامش را هم نشنیده بودم ، گذراندم؛ تا بار دیگر متذکر شوم به اینکه او که قدرتش فوق تمام قدرتهاست ، مقدرات را آنگونه که میخواهد میچیند ... اما ...اما اکنون من در روستایی دعا را با صدای ادم هایی که نمیشناسمشان میشنوم و هی بودنش را آرزو میکنم ... و نمیدانم الان او کجاست ، و کدام گوش به جای گوش های من صدای دعا خواندنش را شنیده...
چیزی به صبح نمانده و من سعی میکنم از فرصت باقیمانده بهره ببرم و مشغول خواندن عبارات فوق العاده زیبایی که حضرت علی بن الحسین(ع) به ابوحمزه ی ثمالی آموخته بودند ، باشم ... اما ناگهان وسط خواندن دعا در حالی که اشک هایم صورتم را خیس کرده ، روحم پر میکشد به شب قدر سال پیش ...
به یاد می اورم جمله ای که از زبان یارم شنیدم :"جانا ، دیشب که ابوحمزه میخواندم هر کلمه را دوبار میخواندم ! یک بار به جای خودم و یکبار جای تو..." و دوباره اشکهایم از گوشه ی چشمم سرازیر شدند؛  اینبار نه از تامل در عبارات دعا ، لکه از شوق ، از دلتنگی، از شدت احساس نیازم به مردی که تا این حد عاشقم بود؛ و عاشقم هست ... لحظاتی با زبانی به غیر از زبان دعا با خدا حرف زدم : خدایا ، خدای مهربان من ، چطور میشود کسی انقدر عاشق کسی باشد که حتی در دعا خواندنش هم او را شریک خود کند ؟! کلمه ای برای خودش و کلمه ای به جای او ! خداجان ، چند تا از بنده هایت را ایطوری آفریده ای؟! چندتایشان بلدند اینطوری عاشق کسی باشند وعاشقی کنند؟! میدانم تعدادشان خیییلی کم است ؛ اصلا شاید تعدادشان فقط یکی باشد ، و آن یکی یار من است...ان یکی مرد محبوب قلب من است ، تمام جان من است ؛ 
من به تو التماس میکنم خداجانم ، به عشقش نگاه کن ، به عشقمان نگاه کن، به قلب هایمان که چطور برای هم میتپند و به وجودمان که چطور تشنه ی کنار هم بودن است ...
ادامه دارد...

درسته که تو منو جانا صدا میزنی و من تو رو حضرت یار خطاب میکنم ، اما اینجا همون جاییه که باید بگم: "جانا سخن از زبان ما میگویی"...