تنت سلامت...

امروز برای اولین بار بعد از آغاز جنگ به شهر رفتم و همان ابتدای ورود، با ساختمانی که برایم پر از خاطره بود مواجه شدم ؛ اما در چه حالی... آه از نهادم بلند شد...اتاق کار یارم بود که خراب شده بود...آن پنجره ی دوستداشتنی که روزهای زیادی روزنه ی دیدار یارم بود ، دیگر وجود نداشت... صندلی اش پر از خاک بود ، و وسایل اتاقش...

خدای من ...در همان چند لحظه ی عبورم از مقابل ساختمان ، یارم را در خیال دیدم که به میزش تکیه داده ، روبه خیابان ایستاده ، برای خودش چای میریزد و به من نگاه میکند که آن طرف خیابان تمام قلبم را در چشمهایم ریخته ام و او را تماشا میکنم... آه ... فنجانش کجاست؟! آن فنجان خوشبختی که هر روز لب هایش را میبوسید الآن کجاست؟؟ 

چشمم به تخته وایتبرد آویخته بر دیوار اتاق افتاد... آه، عزیزدلم... هنوز دست خط یارم از روی آن پاک نشده...من قربان دست هایش بروم...
در همین فکرها بودم که ناگهان گفتم وای! اگر پاره ی تن من آن زمان در اتاقش بود چه میشد؟!...خدای من! به خودم امدم ، دیدم من نباید آه بکشم... برعکس! من باید الان سجده ی شکر به جا بیاورم ... اشکم از گوشه ی چشمم سرازیر شد و با تمام وجودم از خدا تشکر کردم که با وجود این فاجعه حضرت یارم صحیح و سالم است... اشک ریختم و گفتم خدایااا من او را هر صبح و شب به تو میسپارم ، ممنونم که مراقبش بودی ، ممنونم که تار مویی از سرش کم نشده، ممنونم که مراقبش هستی... و شکر کردم و شکر کردم و شکر... 

یک ساعت بعد از خروج دوباره ام از شهر ، شنیدم که باز انفجار شدیدی در همان منطقه رخ داده ... و من ، منی که دستم به هیچ جایی بند نیست جز درگاه خدا و دامان صاحب الزمان ، مدام از خدا میخواهم او را در حصن حصین خودش قرار دهد ...که او تمام جان من است ؛ و اگر میتوانستم چیزی قیمتی تر از جانم بیابم میگفتم او برایم تمام آن ارزشمندترین و گرانبهاترین است...

خدایا ، خودت از او و همه ی آدمهایی که زنی به امید آغوششان نفس میکشد ، محافظت کن... آمین...

.

جانای دلواپس او

شنبه ، ۱۶ اسفند ۰۴
.
پی نوشت: پاره ی تن من ، تو که میدونی نفس های من به نفس های تو بنده ...میدونی تو بند دل منی ... بهت التماس میکنم ، خیلی مراقب خودت باش..خیلی...