رویای یک روز زیبا...

افسوس که دستم کوتاه است از یارم ، و تمام آن کاری که میتوانم برای دل هردویمان انجام دهم چند دیقه توقف روبروی دفتر کارش و دیداری از این فاصله ی دور ، از پشت شیشه های تیره و غبار گرفته است...که قربان صدقه اش بروم در حالی که نمی شنود ، و یحتمل او نیز قربان صدقه ام برود و من نشنوم...

اما اگر مجالش را داشتیم، امروز را با یک قرار ملاقات دونفره ی خاص ، در یک کافه ی دنج به خاطر میسپردیم ...لبخندش را وقتی نگاهم میکرد ، ثبت میکردم...زیبایی چشمهایش را ، و تعداد موهای سفید اطراف شقیقه اش را نیز... و موهای سفید خودم را هم... آه، من اگر او را داشتم که موهایم سفید نمیشدند...

روبرویش مینشستم ، قربان صدقه اش میرفتم ، باهم چای مینوشیدیم ، و من با قند لبخندش چایم را شیرین میکردم...

او درحالی که فنجان را به لب های نازنینش نزدیک میکرد ، برایم میخواند: 

و چای دغدغه ی عاشقانه ی خوبیست 

برای با تو نشستن بهانه ی خوبیست...

 و چه قندها که در دل من آب نمیکرد با نگاهش ، با کلامش ، با لبخندش ، و شاید با نوازش دستانش...

آه... قلب هایی را که خالصانه عشق ورزیدند ، مستحق این فراق نمیبیبنم ...اما به خدایمان باور دارم ؛ به تدبیرش؛ به لطف و مهرش ، به رفاقتش...

خدا میداند که چند تاریخ زیبای دیگر را چون امروز باید دور از هم از دست بدهیم ، بی آنکه خاطره ای شیرین در حافظه ی تاریخ عمرمان ثبت کنیم...

 

دل خوش دارم به او که از اعماق قلبهایمان اگاه است ، دل خوش دارم که مقدرات زندگیمان در دست کسی ست که همه چیز را میداند ، عشقمان را ، استیصالمان را ، دلتنگی مان را ، امیدمان به اجابت دعاهایمان را ،مناجات های نیمه شب هایمان را ... همه را میداند ... و همین دلخوشی برای امیدواری ام به آینده ای در وصال یار و دست نکشیدن از خواستنش ، کافیست... 

دل خوش دارم که کوتاه کند فراق را ، 

که فرصت کنار او بودن را در ۵/۵/۵ ، ۶/۶/۶  ،۷/۷/۷ ، ۸/۸/۸،و و و ۱۲/۱۲/۱۲ و پس از آن را ارزانی ام کند... آمین

.

جانا 

۴/۴/۴