فقط برای یک ثانیه ...

دلتنگی امانم را بریده بود ، پس لباس پوشیدم و قبل از ساعت هفت رفتم به آن کوچه که یک خیابان بالاتر از منزلمان بود. رفتم و جایی دورتر ایستادم که وقتی آمد بتوانم لحظه ای از کنارش عبور کنم که شاید بخت یارم باشد و تنها باشد و شیشه ی پنجره اش پایین باشد و بتوانم لحظه ای روی دلدارم را ببینم تا بلکه کمی آرام شوم ...

منتظر ماندم و منتظر او ماندن هییچ وقت برایم خسته کننده نبوده ...چشمم به ساعت بود که یکی یکی دقایق را رد میکرد ، از ان ساعت موعود بیش از نیم ساعت گذشته بود و خبری از یارم نبود... ناچار بودم برگردم ...و امیدوار که شاید در طول مسیر ببینمش ، داشتم نزدیک خانه میشدم و زیر لب میگفتم : آنچه خداخواست همان میشود... خدایا اگر تو نخوای ببینمش ، نمیشه ، نباید تلاش بیهوده کنم...فقط وقتی تو اراده کنی میتونم ببینمش و هر چی بخوای درسته..."

جمله ی زیر زبانم تمام نشده بود که وارد خیابانمان شدم و چشمم به ماشینش که روبروی خانمان ایستاده بود افتاد...

او آنجا منتظر دیدار من بود و من جایی دیگر منتظر دیدار او ... و این حکایتی از زیبایی بی نهایت و غمناک عشق است...

 

یار با رسیدن من شیشه ی ماشین را تا نیمه پایین کشید ، به قدری که مرا ببیند ، اما نمیدانم چرا حواسش به دل من نبود! چطور میتوانستم از پشت شیشه ی سیاه نیمه باز پنجره روی دلدارم را ببینم ؟! بی انکه فرصت دیدارش را به من بدهد ، پایش را روی گاز گذاشت و رفت ...
اما من... من نزدیک به چهل دقیقه در خیابان انتظار کشیده بودم برای همین چند ثانیه دیدارش ؛ نمیتوانستم از آن بگذرم ... من هم پایم را روی گاز گذاشتم و به دنبالش رفتم . وقتی توقف کرد ، رفتم کنارش و با اشاره از او خواستم شیشه را پایین بکشد ، برای چند ثانیه او را دیدم ، با دیدنش قلبم لرزید ،بی آنکه حرفی میانمان رد و بد شود ، لبخندی هدیه کرد ، دستم را به نشانه ی قربان صدقه اش رفتن به سینه کوبیدم و خوشحال از همین دیدار چند ثانیه ای ، دوباره پایم را روی پدال گاز گذاشتم و دور شدم... 

و این حکایت عاشقیست که برای چند ثانیه دیدن رخ دلدارش اگر میتوانست زمین و زمان را به هم میدوخت ...اگر میتوانست...

 

جانا 

۰۴/۴/۲