امامزاده...

دلتنگ دیدن نگاهش، قامتش ، وقتی ایستاده بود پشت شبکه ها...

دلتنگ صدای زیارت عاشورا خواندن گاه به گاهش... 

دلتنگ اینکه وسط مشلول خواندنمان ، بگویم : "خدایا، مردی که آن سوی ضریح روبرویم نشسته ، تمام جان من است... او مرا از تو میخواهد و من عاجزانه او را طلب میکنم ؛ تو که خدای سمیع و بصیری ، میشنوی صدای التماس های ما را ، میبینی اشک هایمان را و این امامزاده شاهد ماست ...ما او و جدش را واسطه ی وصالمان قرار داده ایم...بخاطر این بزرگی که اکنون بین من و اوست، دعاهایمان را اجابت فرما..." 

دلتنگ ان پیامک "جانا من تمام شدم" ش هستم ... دلتنگ شوق و حتی اضطرابی که وجودم را فرا میگرفت هنگام خروج از در؛
دلتنگ به شوق رسیدن به او تند تند و نصفه نیمه پوشیدن کفش هایم...

آه ...من نیز چون حضرت یار دلتنگ آن پنجشنبه های پر از عشق و اشک و شوق و امیدم...

راستش هنوز هم وقتی اینجا هستم ، هزار بار آن سوی ضریح را نگاه میکنم به امید دیدارش...

حتی زمان هایی بوده که از فرط دلتنگی و امد دیدارش ، سه یا چهار شب متوالی امده ام کنار این ضریح نشسته ام و یاسینی خوانده و رفته ام...

و عاشق دور از یار مگر چه دارد جز امید دیدار و وصال و اغوش یارش که بتواند تاب بیاورد فراق را...

.

جانا 

جمعه ۲۰ تیر ۰۴ / '۲۰:۰۶

کنار ضریح